8 - شورشهايى كه در زمان « عثمان » واقع شد و منتهى به قتل او گرديد ، كاملا طبيعى بود و نتيجهء اعمال و رفتار او و اطرافيانش از « بنى اميّه » بود زيرا « بنى اميّه » بر شهرهاى مهم اسلام به عنوان فرماندار و مانند آن مسلط شدند ، بيت المال در اختيار آنها قرار گرفت ، بخششهاى عجيبى كه شرح آن قبلا گذشت صورت گرفت و مردم از اين امور آگاه شدند و بذر شورش از نقاط دوردستى همچون « مصر » و « بصره » و « كوفه » گرفته تا خود مدينه ، پاشيده شد . 9 - جنگهاى سه گانه دوران خلافت « امير مؤمنان على » ( ع ) جنبهء تحميلى داشت و هيچ يك از آنها از سوى « على » ( ع ) شروع نشد ، بلكه همهء آنها از سوى افراد فرصت‌طلب و جاه‌طلب يا افراد ناآگاه و خشك و جامد به وجود آمد . 10 - داستان « تنزيهء صحابه » و عدالت همهء اصحاب و ياران و معاصران پيامبر ( ص ) مطلبى است كه با هيچ يك از واقعيتهاى تاريخى سازگار نيست و اعتقاد به آن ، موجب تضاد و تناقض آشكار است چرا كه آتش افروزان جنگ جمل دو نفر از صحابه بودند و آتش افروز جنگ صفّين نيز يك نفر از آنان بود و در ميان جنگ‌افروزان نهروان نيز گروهى از صحابه ديده مىشدند . همهء آنها بر امام وقت كه از سوى قاطبهء مردم و حتّى غالبا از سوى خود اين جنگ‌افروزان پذيرفته شده بود ، شوريدند و شكاف در جامعهء اسلامى به وجود آوردند و راه بغى و ستم را پيش گرفتند . چگونه مىتوان گفت : هم « على » ( ع ) راه حق را پيمود و هم « طلحه » و « زبير » و « معاويه » و امثال آنان ؟ ! و پناه بردن به مسألهء اجتهاد در اين گونه موارد توجيه بسيار غير منطقى است كه به وسيلهء آن هر گناه كبيره‌اى را مىتوان توجيه نمود .